از تو گسسته ام دیگر ....

و اینک آتش درونم را آرامشی است.

دشمن جاودانی ام ! اکنون باید یاد بگیری

چگونه با تمام قلب عاشق باشی.

 من اینک رها شده ام، با زندگی آسوده

خوابی سنگین خواهم کرد

تا سپیده دمان با بانگ خود

شادی را برایم به ارمغان آورد...

 نه نیاز به دعایت دارم

نه انتظار نگاهی به وداع.

کمی شراب،التهاب دل را فرو می نشاند

و تاریکی شب آن را می پوشاند...

 جدایی از تو هدیه ای است،

و فراموشی تو نعمتی.

اما عزیز من، آیا مردی دیگر

صلیبی را که من بر زمین نهادم، بر دوش خواهد کشید...؟!

اي مهربانتر از برگ در بوسه‌هاي باران

                                          بيداري ستاره در چشم جويباران

 آيينه نگاهت پيوند صبح و ساحل

                                          لبخندگاه‌گاهت صبح ستاره باران

 بازآ كه در هوايت خاموشي جنونم

                                          فريادها برانگيخت از سنگ كوهساران

 اي جويبار جاري زين سايه برگ مگريز

                                          كاين گونه فرصت از كف دادند بيشماران

 گفتي به روزگاري مهري نشسته گفتم

                                          بيرون نمي‌توان كرد حتي به روزگاران

 بيگانگي ز حد رفت اي آشنا مپرهيز

                                          زين عاشق پشيمان سرخيل شرمساران

 پيش از من و تو بسيار بودند و نقش بستند

                                          ديوار زندگي را زين گونه يادگاران

 وين نغمه محبت بعد از من و تو ماند

                                          تا در زمانه باقيست آواز باد و باران

آه امشب غصه دست از دامن دل برنمی‌دارد

آه امشب هیچ‌کس بویی ز زلفان تر دلبر نمی‌آرد

 آسمان را بغض گویی می‌کشد اما

قطره‌ای بر این عطش حتی نمی‌بارد

 ماه گویی شرمش افزون گشته امشب

یک نظر از دامن ابر سیه سر برنمی‌دارد

رفتی و بعد تو دیگر روزگارم شد کبود

ناخن انگشت هم پشت مرا دیگر نمی‌خارد

وابستگي چه زود اتفاق مي افتد

قبل از آنكه بداني راه بر گشت را گم كرده اي

اين دلتنگي را بگير از من

هنوز تولد نيافته ام

من خوب بودن را در فاصله يافتم  !!

اگه يک شبه ديگه زير بارونا قدم زدي

اين ديگه فکر نداره وقتي مي شنوي مي گم

تو برو باهام نمون حتي اسممو نيار

اگه يک شبه ديگه زير بارونا قدم زدي بدون

که تمام فکر من پيش تو بود

مثل تو تو زندگيم هيچکي نبود

مي دوني حرفي ندارم

اگه زمزمه هامون شده يخ تو دلامون

مي دوني جايي ندارم

جز امشب زير بارون برم پيش خدامون

سخن از مهر من و جور تو نيست
سخن از تو
متلاشی شدن دوستی است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر
آشنايی با شور ؟
و جدايی با درد ؟
و نشستن در بهت فراموشی
يا غرق غرور ؟
سينه ام آينه ای ست
با غباری از غم
تو به لبخندی از اين آينه بزدای غبار
آشيان تهی دست مرا
مرغ دستان تو پر می سازند
آه مگذار ، كه دستان من آن
اعتمادی كه به دستان تو دارد به فراموشيها بسپارد
آه مگذار كه مرغان سپيد دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد
من چه می گويم ، آه
با تو اكنون چه فراموشيها
با من اكنون چه نشستها ، خاموشيهاست
من اگر برخيزم ...
تو اگر برخيزی...
همه برمی خيزند ...

در میان من و

تو فاصله هاست

گاه مي انديشم

مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري

تو توانايي بخشش داري

دستهاي تو توانايي آن را دارد

كه مرا

زندگاني بخشد

چشمهاي تو به من مي بخشد

شور عشق و مستي

و تو چون مصرع شعري زيبا

سطر برجسته اي از زندگي من هستي.

 دل وحشت زده در سينه من مي لرزيد

دست من ضربه به ديواره زندان كوبيد

آي همسايه زنداني من

ضربه دست مرا پاسخ نيست

تا به كي بايد تنها ، تنها

وندرين زندان زيست

ضربه هر چند به ديوار فرو كوبيدم

پاسخي نشنيدم

روزها رفت كه من

كرده ام با غم تنهايي خو

ديگر از پاسخ خود نوميدم

راستي ، هان چه صدايي آمد؟

ضربه اي كوفت به ديواره زندان دستي؟

ضربه مي كوبد همسايه زنداني من

پاسخي مي جويد

ديده را مي بندم

در دل از وحشت تنهايي او مي خندم

می دانی که عشقم را به پایت می ریزم و همه عمر منتظرت می نشینم

می دانی که نگاهم را به زیر قدمهایت می دوزم و از پس کوچه های دلتنگی به دنبالت می گردم

می دانی که قلبم فقط به عشق تو می تپد و پنجره دلم تنها بسوی تو باز می شود

می دانی که پر پروازم به یاد تو بال می زند و در زمان عاشقی به اوج پرواز می رسم

می دانی که قله های خوشبختی را با تو فتح می کنم و ترانه عشق را به یاد تو می خوانم

می دانی که نوازش را از دستان تو آموختم و گل تکرار را به یاد تو پر پر می کنم

می دانی که دریای خروشان دل با دیدن تو آرام می گیرد و پرنده های غربت را در امواج هیجانم غرق
می کنم

 میدانی که زندگی بی تو قفسی تنگ و تاریک است پس بمان تا دل و جانم را فدایت کنم

و فریاد بزنم که من

 خوشبخترین انسان روی زمین هستم

اي بهترين نازنين وقتي كه تو را در جاده هاي تنگ زندگيم ديدم گل محبت را در دل خود كاشتم

و در خيره نگاهم فقط تو را مي‌ديدم و خود را بر بال ابرهاي خوشبختي در ژرفهاي خيالم آرزو مي‌كردم

و در محضر اولين و آخرين عشق دنيا كه در قلب من جاري بود جانم را نثارت مي‌كردم

و در آن لحظات كه چشمانم خود را صاحب همه چيز مي‌دانست گل محبت را با شبنم اشكهايش آبياري مي‌كردم

آري من تو را در كنار خود مي‌ديدم و اين دقايق را به خاطر مي‌سپردم و حتي عقربه‌هاي ساعت هم

نمي‌خواستند اين دقايق به پايان برسد ولي چه سود كه زمان به هيچ كس و هيچ چيز رحم نمي‌كند 

و همه مجبوريم كه با قلبي خسته و دلي ناتوان به سرعت مثال نزدني زمان برسيم .

اي عزيزترينم تو از جان خود براي من ارزشمندتري و من براي اثبات عشقم جان خود را نثارت مي‌كنم 

و پاكي عشقم را كه از نگاه چشمانت آموختم در زير قدمهايت فرش مي‌كنم كه

تنها آرزويم با تو بودن است  

دوست دارم قسم به اشک چشمات

دوست دارم قسم به تار موهات

دوست دارم قسم به اون نگاهت

دوست دارم قسم به چشم پاکت

دوست دارم قسم به قلب خستت

دوست دارم قسم به لبای بستت

دوست دارم قسم به صافی آیینه

دوست دارم قسم به دل بی کینه

دوست دارم قسم به گل و گلدون

دوست دارم قسم به لیلی و مجنون

دوست دارم قسم به پرواز ابر

دوست دارم قسم به خورشید زرد

دوست دارم قسم به موج دریا

دوست دارم قسم به عشق زیبا

دوست دارم قسم به خون رگها

دوست دارم قسم به رنگ برگها

دوست دارم قسم به گرمی روز

دوست دارم قسم به شب خاموش

دوست دارم قسم به شب سیاه

دوست دارم قسم به سفیدی دلا

دوست دارم قسم به جون عاشقا

دوست دارم قسم به جون ماهی ها

دوست دارم قسم به گلهای زیبا

دوست دارم قسم به تمام دنیا

نگاه کن که غم درون دیده ام ،چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه سیاه سر کشم،اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن تمام هستیم خراب می شود،شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد،مرا به دام می کشد

نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می شود

تو آمدی زدورها و دورها،زسرزمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی ،زعاج ها،زابرها،بلورها

مرا ببر امید دلنواز من،ببر به شعرهاو شورها

به راه پر ستاره می کشانیم،فراتر از ستاره ها می نشانیم

نگاه کن من از ستاره سوختم،لبالب از ستاره گان تب شدم

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل،ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود بیش از این زمین ما،به این کبود غرفه های آسمان

کنون به گوش من دوباره می رسد،صدای توصدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجارسیده ام،به کهکشان به بیکران به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوج ها ،مرا بشوی با شراب موج ها

مرا بشوی با شراب موج ها،مرا بپیچ در حریر بوسه ها

مرا بخواه در شبان دیر پا،مرا دگر رها مکن مرا از این ستاره ها جدامکن

نگاه کن که موم شب به راه ما،چگونه قطره قطره آب می شود

صراحی سیاه دیدگان من ،به لای لای گرم  تو

لبالب از شراب خواب می شود،به روی گاهواره های شعر من

نگاه کن تو می دمی و آفتاب می شود